Medium Marisa

Pagina 1 Pagina 2

Terwijl mijn moeder de boodschappen op de lopende band van de kassa neerlegde kwam er een man schuin voor ons staan. Ik dacht eerst dat hij voor wilde dringen. Automatische volgde mijn vraag aan mijn moeder: ‘Mam, is deze man dood?’ Mijn moeder, druk in de weer met de boodschappen, reageerde op dat moment geïrriteerd. ‘Hoe moet ik dat nu weten?’ terwijl ze haar blik even naar buiten wierp richting de ambulance. Ze vervolgde nog steeds geïrriteerd: ‘Moet je al die mensen nu zien, ze geven de ambulance medewerkers helemaal geen ruimte, iedereen wil er met zijn neus bovenop staan’. ‘Mam, is deze man dood? ’ vroeg ik nogmaals haar antwoord niet begrijpend. Op deze vraag draaide mijn moeder zich nu vreselijk geïrriteerd naar mij toe, de man vlak naast mij totaal negerend. ‘Hoe moet ik dat nu weten ik kan toch niet dwars door die mensen heen kijken!’

Dit was het moment waarop ik mij bewust werd dat ze deze man niet zag. Vanaf dat moment ben ik mijn mond gaan houden en vertelde niet zo veel meer over hetgeen ik zag of voelde.

Ik ben opgegroeid in een warm en sociaal gezin en heb een fijne jeugd gehad. Eigenlijk een enorme bofkont. Als kind had ik een hele goeie hartsvriendin, we waren altijd samen. Ik moest haar helaas achterlaten op het moment dat wij naar een andere stad verhuisde. Mijn ouders noemde haar mijn fantasie vriendin, maar voor mij was ze werkelijk aanwezig.

Grootvader

Mijn opa was heel erg belangrijk ik mijn leven. In werkelijkheid zagen we elkaar niet zoveel, maar ik wist wanneer die zou bellen en wist hoe het met hem ging. Hier waren geen woorden voor nodig.

In de eerste klas van de middelbare school werd ik ziek. Mijn ouders stonden voor een raadsel. Mijn benen deden zeer, ik voelde me duizelig in mijn hoofd bij het minste geringste aan beweging. Uiteindelijk heb ik bijna drie maanden continu plat gelegen en sleepte mijn ouders me van de ene naar de andere arts. ’s Nachts droomde ik over mijn opa en ik zag hem keer op keer overlijden. Op een moment dat allebei mijn ouders thuis waren had ik eindelijk het lef om te vertellen wat ik zag, dat opa zou overlijden en dat ik dacht dat ik helemaal niet ziek was.

Mijn Ommekeer

De grote verandering in mijn leven is ontstaan na de geboorte van mijn tweede kind, mijn dochter. Ze was net als ik, alleen nog iets erger. In plaats van één ‘fantasie’, vriendje had zij er maar liefst elf. Dat waren dus een heleboel borden op tafel bij het tafeldekken. Toen kon ik mijn mond niet meer houden, het moest er gewoon uit. Dit betekende het einde van mijn huwelijk maar ook een mooi en nieuw begin.

Na deze enorme ommekeer ben ik begonnen met het volgen van een opleiding healingmedium. Heb mij verdiept in verschillende religies en natuurreligies. Het was net alsof eeuwen oude kennis weer naar bovenkwam. Van het één volgde het ander. Ik ontdekte de paranormale branche, zag de zin en de onzinnigheid. Het vele mooie werk maar ook kwakzalvers die dit beroep een mindere naam geven. Ondertussen was de gedachten ontstaan over het samenwerken met andere Mediums en Paragnosten. Samenwerken, samen sterk maar ook gezamenlijk onderzoek verrichten naar vermisten mensen en met name vrouwen en kinderen.

Ik denk dat het binnen deze branche heel goed is als er anderen zijn die je spiegelen, anderen die net als ik zijn en waardoor je door samenspel kritische kunt blijven kijken naar je eigen waarnemingen en je eigen ontwikkeling. Vanuit dit gedachtegoed heb ik de Stichting Enigma opgericht in samenwerking met Frank Heijkamp en Arno Kuipers en zijn wij in 2004 gestart met de voorbereidingen. Door het proces en door de tijd hebben wij een geheel nieuw systeem ontwikkeld waarmee wij paragnosten en medium testen zodat de consument weet waar hij of zij veilig naar toe kan voor een consult . En met trots durf ik aan te geven dat Enigma groeit en laat zien hoeveel kwaliteit er binnen dit vak in Nederland is.

Pagina 1 Pagina 2